film-1     film-2     film-3

 

در دوربینهای عکاسی آنالوگ تصویر تشکیل شده توسط لنز روی فیلم عکاسی می افتد و با تابیدن نور به فیلم عکاسی ، در ماده ی مخصوصی که روی آن قرار دارد – معمولا برومور نقره- واکنش شیمیایی رخ می­دهد. همین واکنش شیمیایی – که با تغییر رنگ شناسایی می­شود- اساس ثبت تصویر است . پس از فرآیند ثبت ، باید به صورتی که به فیلم نور موثری نرسد، فرآیند ثبوت تصویر روی فیلم و پس از آن فرآیند ظهور عکس را انجام داد. منظور از ثبوت یعنی به وسیله ی واکنشهای شیمیایی کاری کنیم که مواد روی فیلم – که تصویر را به صورت نهان در خود دارند - کاملا به فیلم بچسبند بدین ترتیب دیگر به راحتی اطلاعات تصویر ثبت شده دست خوش تغییر نخواهد شد. فرآیند ظهور هم به انجام برخی واکنشهای شیمیایی مربوط می­شود که از طریق آنها اطلاعات تصویر ثبت شده توسط واکنشهای شیمیایی ، آشکار میشود و درنهایت ما یک تصویر ( معمولا یک تصویر نگاتیو از موضوع مورد عکاسی) در اختیار خواهیم.

اما در دوربینهای دیجیتال به جای فیلم عکاسی یک سنسور الکترونیکی قرار می­گیرد ، ساختار این سنسور بدین صورت است که از تعداد زیادی المانهای کوچک حساس به نور تشکیل می­شود(که ما به آنها نام سلول میدهیم) وقتی نور به یکی از این سلول ها برخورد می­کند ، با توجه به اینکه نور دریافتی چه شدتی داشته باشد، سلول مورد نظر سیگنالی الکتریکی (به صورت ولتاژ الکتریکی یا بار الکتریکی) از خود بروز می­دهد این سیگنال به واحد پردازش انتقال داده می­شود واحد پردازش این سیگنال ها را به صورت اطلاعاتی عددی مربوط به هر پیکسل پردازش و در نهایت به صورت یک فایل تصویر دیجیتال ذخیره میکند،سپس در زمان نیاز اطلاعات ذخیره شده به مانیتور، دستگاه چاپ یا هر وسیله ی آشکارسازی تصویر دیگر منتقل می­شود.

اگر به توضیحات بالا توجه کرده باشید در تصویر نهایی چون فقط شدت نور دریافتی ثبت شده است با تشکیل نقاط تاریک و روشن درکنارهم ، تصویری سیاه و سپید ثبت خواهد شد. حالا این سوال پیش می آید که چگونه در دوربینهای دیجیتال به ثبت رنگ میپردازیم؟ برای رفع این مشکل و ثبت رنگ راهکار هوشمندانه ای اندیشیده شده؛ همان طور که ­میدانید هر رنگ را میتوان از ترکیب سه رنگ قرمز، سبز و آبی ساخت – اگر رنگها را بدین صورت تجزیه کنیم به آن استانداردRGB می­گویند- بر همین اساس سنسور ما را از خانه هایی میسازند که در هر کدام از این خانه ها ( پیکسلها) سه سلول حساس به نور ساخته شده که روی هر کدام فیلترهایی رنگی قرار گرفته ، یکی ار سلولها فقط نور قرمز را دریافت می­کند، دیگری فقط نور سبز و دیگری فقط نور آبی بدین ترتیب ، در هر پیکسل مشخص می­شود چه مقدار از هر کدام از این سه رنگ وجود دارد بنابر این میتوان با ترکیب سیگنالهای دریافتی از سه سلول رنگی موجود در هر پیکسل ، به بازآفرینی رنگ نقطه ی مورد نظر تصویر دست زد و رنگ نقطع ی مورد نظر را ثبت کرد، از کنار هم قرار گرفتن این نقاط رنگی تصویر دیجیتال ما ساخته می­شود.

همان طور که از توصیحات بالا مشخص است تفاوت اساسی بین دوربین دیجیتال و آنالوگ همین تفاوت در ساختار ثبت تصویر است و باقی تکنیکها عموما مشابه است ( البته تفاوت در ثبت تصویر به تبع خود امکانات و محدودیتهایی نیز ایجاد می­کند که در درسنامه هایی جداگانه مورد بررسی قرار می­گیرند). به صورت عمومی از دو تکنولوژی برای ساخت سنسورهای ثبت تصویر در دوربین های دیجیتال استفاده می­شود:

1- استفاده از CCD:

در CCD هر سلول بر اثر دریافت نور، مقداری بار الکتریکی در خود ذخیره می­کند، واحد پردازش در مرحله ی خواندن تصویر میزان این بارهای ذخیره شده – که نشانگر میزان نور تابیده شده بر هر سول است- را به صورت یک سیگنال ولتاژ الکتریکی اشکارسازی و به صورت یک سیگنال دیجیتالی ثبت می­کند. بنابراین ثبت تصویر در چنین دوربینهایی در واقع دو مرحله ای خواهد بود

2- CMOS :

در این سنسورها هر پیکسل بر اثر دریافت نور یک سیگنال ولتاژ الکتریکی به واحد پردازشگر تصویر ارسال می­کند ( مرحله ی دریافت و ثبت همزمان انجام می­شوند) ، و با پردازش این سیگنال و کناره هم قرار گرفتن اطلاعات مربوط به همه ی پیکسلها تصویر ثبت می­شود. مزیت این گونه سنورها این است که میزان اندکی از CCD ها سریعتر هستند. اما مشکلات فنی مربوط به خود را در مرحله ی تولیدشان یدک میکشند!

 

نوشتن دیدگاه

Photogram Designed by Mina Doosti

استفاده از مطالب سایت با ذکر منبع و آدرس سایت بلامانع است